· 

Wanneer huilen 'mag'

"Sorry hoor, ik voel me ineens heel emotioneel. Dat had ik eigenlijk helemaal niet verwacht..." zegt de coachee als coachpaard Verdi rustig naast haar komt staan, met zijn neus in haar hand. Ik geef aan dat dit helemaal niet erg is, en dat alles welkom is. In een sessie is er geen sprake van 'goed' of 'fout', enkel dat wat er is. 

 

Ik vraag aan haar wat ze nog meer voelt. "Ik voel me zwaar, verdrietig... en het voelt ook een beetje alsof ik helemaal niet mag huilen. Maar toch voelt het hier zo veilig, ik kan helemaal niet meer stoppen!" Rustig leg ik haar uit dat het paard tijdens de sessie duidelijk maakt wat er bij haar speelt en de ruimte geeft om dit te uiten. Alles wat ze voelt mag ze toelaten, ze hoeft het niet weg te stoppen. Op dat moment slaken Verdi en de coachee in de bak tegelijkertijd een hele diepe zucht. Verdi begint tevreden te smakken en neemt een nieuwe positie in: hij gaat achter de coachee staan met zijn neus zachtjes in haar rug. 

 

De coachee kijkt mij met een grote glimlach aan, en zegt terwijl ze haar tranen weg veegt; "Wauw, ik voel me nu heel anders! Heel licht en rustig. En nu Verdi achter mij staat voel ik mij stevig en sterk. Wat fijn!" Ik vertel haar dat Verdi inderdaad in een steunende positie is gaan staan en dat ik het knap vindt dat ze dit zo goed kan voelen en verwoorden. Ze krijgt rustig de tijd om te genieten van dit moment, een prachtige manier om de sessie af te sluiten na een uur vol bijzondere inzichten. 

 

Ik houd van mijn vak!

 

 

Liefs, Anouk 

Reactie schrijven

Commentaren: 0