· 

Wanneer 'druk' de mode is.

Regelmatig betrap ik mezelf er op. Als iemand aan me vraagt hoe het met mij gaat, zeg ik al gauw: "Goed hoor! Wel heel erg druk, je kent het wel." Super irritant. 

 

Onbewust heb ik namelijk nog steeds het gevoel dat je er bij hoort als je 'druk' bent. In de maatschappij maakt jou dat interessant. We waarderen het namelijk als iemand een harde werker is, lange uren maakt en alle ballen in de lucht kan houden. Op de één of andere manier is dat de norm geworden voor een succesvol leven. En dat is wat we immers allemaal stiekem willen, we willen succesvol zijn. We willen uitblinken. Dus we proberen allemaal dapper aan het beeld 'druk' te voldoen. 

 

We prijzen de alleenstaande moeder met drie banen èn een vrijwillige taak als hockey-coach de hemel in. Want wat is dat toch knap dat ze dat allemaal doet. Wat we niet weten, is dat ze al drie keer een burn-out heeft gehad en zich hopeloos alleen voelt. Dat ze graag om hulp zou willen vragen, maar dat ze dat niet durft. Dan zou het mooie plaatje dat mensen van haar gemaakt hebben, namelijk in duigen vallen. 

 

We prijzen de universitair afgestudeerde jongeman van 24 jaar de hemel in, want hij heeft een dure titel en tijdens zijn studie een succesvol bedrijf opgezet. Wat we niet weten, is dat hij zich dankzij deze levensstijl af heeft gesloten van zijn familie en vrienden, en een mislukte zelfmoordpoging gedaan heeft omdat hij de druk eigenlijk niet aan kan. Hij kan zich namelijk niet nog langer staande houden op de manier waarop hij nu leeft. 

 

We prijzen de zes-jarige leerling die al keurig volzinnen kan lezen en schrijven. Ze kan rekenen op het niveau van een acht-jarige en loopt 'voor op haar leeftijdsgenootjes'. Wat we niet weten, is dat zij voor de rest van haar schoolcarrière gepusht zal worden tot het uiterste, waardoor zij sociaal-emotioneel achter zal blijven en uiteindelijk op zestienjarige leeftijd in een depressie zal belanden. 

 

Je hoeft je niet te bewijzen. Jouw prestaties zeggen niets over hoe jij jouw leven geleefd hebt. En je hoeft al zeker niet te presteren omdat je je hebt te bewijzen tegenover een ander! Niemand heeft het recht om over jouw leven te oordelen. 

 

Ik voel me zelfs nog een beetje betrapt als iemand vraagt: "Wat heb je vandaag gedaan?" En ik antwoord met: "helemaal niets". Ik weet dat dat MIJN keuze is, en dat het oordeel van een ander niets waard is. Toch voel ik me schuldig als ik een verraste "oh." Als reactie op mijn antwoord hoor komen en het onbegrip op zijn of haar gezicht zie verschijnen. Ik weet namelijk dat ik soms een dagje niks nodig heb. En hoewel ik het nog steeds ontzettend lastig vindt om een dag helemaal vrij te nemen (lees: helemaal niets doen wat met mijn werk of het huishouden te maken heeft) probeer ik dit wel te oefenen. Ongeacht de mening van mijn omgeving. 

 

Dus de volgende keer dat iemand vraagt over hoe het gaat: wees eerlijk. Wees eerlijk over het feit dat je vandaag best moe bent. Of dat je je overvraagd voelt op je werk. Dat je gewoon een rotdag hebt, of juist geniet van een vrije dag wanneer je lekker even helemaal niks moet en alles mag. Wees eerlijk! We mogen gaan zien dat 'druk' slechts een modewoord is dat de prestatiemaatschappij in stand zal gaan blijven houden, met alle gevolgen van dien. Nog nooit hebben zo veel twintigers in een depressie of burn-out gezeten. Dat heeft alles te maken met de verhoogde verwachtingen die we van elkaar hebben vanuit de maatschappij. We mogen weer vanuit zachtheid naar elkaar gaan kijken. Vanuit compassie. Zonder oordelen of afkeuren. Elkaar bemoedigen een dagje vrij te nemen om gewoon even uit te ademen. 

 

Gebruik jij het woord 'druk' als iemand vraagt hoe het met je gaat? En voel je je schuldig als je niets doet op je vrije dag, of als je juist zo graag even helemaal niets zou willen doen? Let me know! 

 

 

Liefs, Anouk 

Reactie schrijven

Commentaren: 0