· 

Toen ik eindelijk voor mezelf durfde te kiezen.

Geloof je me als ik zeg, dat ik drie maanden geleden nog bijna in een burn-out zat? Ik was moe, kon alleen maar huilen en kon zelfs bijna niet meer mijn bed uit komen om te gaan beginnen aan mijn dag. Het verzorgen van mijn paard was eigenlijk al te veel. Ik voelde mij constant uitgeput, tot op het bot. Ik kon niet meer. 

 

Ik zal je eerst het goede nieuws vertellen: het gaat nu hartstikke goed met me. Drie maanden later heeft mijn leven namelijk, mede door het aan durven gaan van mijn eigen proces, een draai gemaakt van 180 graden. Waar ik drie maanden geleden nog huilend mijn tanden stond te poetsen nadat ik op was gestaan, sta ik nu met een grote glimlach naast mijn bed. 

 

Drie maanden geleden knapte er iets. Na maanden zwoegen, weten dat ik zo niet verder kwam, maar toch nog even vol willen houden, was het klaar. Mijn lichaam stopte er mee. Het had al zo veel seintjes gegeven, maar het mocht niet baten. Ik denderde stuurloos over al mijn grenzen heen, in de hoop dat ik zo iedereen om mij heen kon pleasen. Zodat ik trouw kon blijven aan mijn eigen patronen en de mensen om me heen niet teleur zou stellen. Ik werkte als logopediste in een fijne logopediepraktijk, daarnaast als persoonlijk begeleider en werkte de rest van de week aan mijn eigen bedrijf. De zaken binnen Paard&Intuïtie gingen goed. Ik kreeg gestaag leuke klanten en genoot van mijn werk. Zo veel dat ik zelfs op zondag ging coachen. Wat hee: ze zeggen dat je als ondernemer blij moet zijn met je klanten en dat je ze niet zomaar weg moet laten lopen! 

 

Doordat ik zo lekker aan mijn eigen bedrijfje aan het knutselen was, kwam ik er achter dat ik het 'vrije' werken in de buitenlucht, met de paarden, op mijn eigen tempo, veel leuker vond. De jeuk die ik tijdens mijn logopedie studie al voelde. werd steeds erger: alle richtlijnen en protocollen waar we anno 2019 mee te maken hebben, begonnen me te verstikken. Alle verplichtingen waar ik aan moest voldoen, paste helemaal niet bij mij. Ik voelde me in een keurslijf gepropt door mijn eigen vakgebied. Tijdens mijn studie voelde ik dit al, maar na twee jaar gewerkt te hebben als logopedist werd het me duidelijk: op deze manier mijn vak uit voeren, gaat mij niet gelukkig maken. Ik VOEL dat de cliënten die tegenover mij zitten veel meer nodig hebben. Ik voelde dat het niet bij mij paste, dat een kind bij mij braaf een half uur aan tafel moet komen zitten luisteren, terwijl het al heel de dag op school heeft gezeten. Ik voelde dat ik al coachend vaak zelfs veel verder kwam met de kinderen, dat ze zich begrepen en gehoord voelden en daardoor beter gingen leren en ontwikkelen. Ik voelde dat ik veel meer kon als ik mijn vertrouwde vakgebied een beetje los durfde te laten, om te gaan groeien. 

 

Dat is wat ik deed. Ik zei mijn baan op. Met trillende handen, En honderd stemmen die in mijn hoofd riepen: "STOP! Ben je gek geworden?! Hier heb je voor gestudeerd! Dit is jouw veiligheid! Je bent een mislukkeling, je geeft het gewoon op na al die jaren zwoegen voor je papiertje..." Ik liet ze gaan. Ik heb namelijk te lang naar deze 'veilige' en vooral onaardige stemmetjes geluisterd, die mij keurig mee lieten lopen in het ritme van de maatschappij. Bang dat ik anders buiten de lijntjes zou gaan kleuren. Ik besloot los te laten. Ik zei mijn baan op, vulde de nieuwe tijd die ik er bij had gekregen op met een aantal hele belangrijke dingen: rust, herstel en persoonlijke ontwikkeling. 

 

Ik besloot eerst even te stoppen met 'racen'. Daar was ik immers veel te goed in geworden. Ik probeerde te vertragen en weer opnieuw te voelen welke seintjes mijn lichaam mij probeerde te geven. Het bleken er enorm veel te zijn, die ik één voor één opnieuw accepteerde in mijn lijf. Daarna kwam het persoonlijke proces op gang. Ik besefte dat ik weer mocht gaan leren. Leren waarom ik het gevoel had alles 'netjes' volgens de regels te doen en anderen te pleasen, terwijl dit eigenlijk helemaal niet bij mijn karakter past. Ik ging aan de slag met een business coach, deed mee aan een prachtig evenement en plande verschillende cursussen in. Cursussen waarbij ik mezelf helemaal binnenstebuiten zou moeten gaan keren om mijn eigen proces aan te gaan, en waar ik hopelijk heel veel tools aangereikt zou gaan krijgen om in te zetten in mijn eigen leven. En dat is gelukt. Stapje voor stapje schuifelde ik voorzichtig door op het pad naar 'herstel' Wat voornamelijk in hield dat ik vaker mijn neus stootte dan me lief was, dat mijn grenzen eigenlijk op een hele andere plek liggen dan ik dacht en dat het vooral een heel emotioneel proces was. Dat het best moeilijk is om naar jezelf te kijken, als je heel goed bent in het helpen van anderen. Auwch. 

 

Maar het werkt. Ik werk dagelijks aan een positievere mindset en de onaardige stemmetjes. Ik plan mijn dagen nu in zoals het mij uit komt, en niet zoals een ander dat zou doen. Gedachten die zeggen 'wat zou die of die er wel niet van vinden' wijs ik gelijk de deur. Deze brengen mij namelijk niets anders dan verstikking. En ik laat vooral los. Ik vertrouw er op dat ik goed bezig ben en dat ik rustig aan mijn eigen pad mag betegelen, Steentje voor steentje mag ik ontdekken welke kant ik op mag en wat ik leuk vind om te doen. De term 'je vleugels uitslaan'? Die bestaat dus echt. Zodra je gevoeld hebt hoe vrijheid voelt, weet je wat er met deze uitdrukking bedoelt wordt. Je gaat het voelen. Je voelt dat je jezelf al die tijd klein hebt gehouden, dat je tot zo veel meer in staat bent dan je in eerste instantie had gedacht! 

 

En weet je wat er gebeurde toen ik ging loslaten? Er gingen deuren open. En ramen. Waarvan ik dacht dat ze niet voor mij bestemd zouden zijn. Ik heb in de afgelopen twee maanden namelijk twee super gave samenwerkingen op mogen starten, waarbij ik mijn kwaliteiten als coach EN als logopediste in volle glorie kan laten vieren en stromen, in combinatie met de paarden. Twee droombanen waarvan ik nooit gedacht had dat ik ze ooit zou kunnen uitvoeren, en die ik nu maar mooi mag gaan neerzetten. In de buitenlucht. Met de paarden. Zonder protocollen en richtlijnen. I love it. 

 

 

Liefs, Anouk