· 

Om hulp vragen, vraagt om kwetsbaarheid

"Shit, het lukt niet." 

 

Bovenstaande zin heb ik de afgelopen paar maanden enorm vaak gedacht. Het lukt niet. Ik kan het niet. Het is te veel. Ik ben zo moe. Dankzij mijn eigen coach, gevolgde cursussen en het werken aan mijn eigen persoonlijke proces, kwam ik er achter dat ik een aantal diepgewortelde overtuigingen heb. Eén daar van is de volgende: 

 

"Als vrouw behoor je onafhankelijk te zijn. Je hebt niemand nodig." 

 

Oeps. Dat betekent dus dat ik constant van mezelf vraag alles alleen te doen en maar alle ballen in de lucht te houden, ook als het me allemaal te veel is. Zonde, want er is NIEMAND die voor mij bepaalt dat ik niet om hulp mag vragen! Er is niemand die mij gezegd heeft dat ik alles alleen moet doen. Sterker nog: je kunt het niet alleen. Wij mensen zijn kuddedieren en hebben de hulp van anderen keihard nodig. We hebben elkaar nodig. 

 

Toch blijft 'om hulp vragen' een zwaar beladen onderwerp. Het vraagt namelijk iets wat we niet graag willen laten zien: kwetsbaarheid. Vóór je om hulp kunt vragen, ga je een aantal stadia door. De eerste is de blokkade: shit, het lukt niet. Je beseft je dat je vast loopt. Vervolgens ga je bij jezelf na hoe dit komt. Hoeveel heb je van jezelf gevraagd? Hoeveel vraagt een ander van je? Waar loop je vast? 

 

Dan komt bewustwording en erkenning. Je wordt je bewust van dat wat mis ging, je eigen gevoelens en je emotie. Je erkent dat het zo niet meer gaat. En dit is waar kwetsbaarheid de hoek om komt kijken: je moet gaat toegeven dat je het niet alleen kunt. Je moet gaat toegeven, dat je draagkracht niet toereikend is en dat je energie op is. Je moet gaan toegeven dat jouw grens is bereikt en hoogstwaarschijnlijk zelfs overschreden. 

 

Waarom is dit zo lastig? Omdat wij als mens graag willen blijven voldoen aan het 'mooie plaatje'. Het plaatje dat het altijd goed gaat. Het voelt eng om in je kaarten te laten kijken, want wat zullen ze wel niet van me denken als ze er achter komen dat ik het zo niet aan kan? Vinden 'anderen' mij dan een aansteller? Gaat een ander over mijn situatie oordelen? Zal ik te horen krijgen dat ik 'niks kan hebben? Heb ik gefaald als moeder/dochter/zus/partner? 

 

Het tegendeel blijkt vaak waar. Er gebeurde namelijk iets bijzonders toen ik om hulp ging vragen: ik kreeg een uitgestoken hand toegereikt. Dankzij die uitgestoken hand, kreeg ik ruimte. Ruimte om te ontwikkelen, ruimte om te evalueren en te leren hoe ik de volgende keer mijn grenzen beter kan bewaken. Maar ook een belangrijke les: je hoeft het niet alleen te doen. Samen sta je veel sterker! 

 

 

Liefs, Anouk