Van oordelen naar luisteren

"Ik wil dat niet doen." Het meisje dat naast mij in de bak staat, slaat haar armen over elkaar heen en kijkt van mij weg. Ik voel de weerstand van haar af komen en als misselijkheid in mijn eigen buik manifesteren. Ik heb samen met dit meisje zojuist een parcour in de bak gemaakt met balkjes en pionnen. Vrolijk kletsend werkten we samen aan een mooie hindernisbaan. Toen ik haar het halstertouw van het paard aanbood zodat ze het parcour samen met Verdi kon gaan lopen, klapte ze echter plotseling dicht. 

 

Op dit moment heb ik een keuze. Ik kan oordelen. Ik kan het volgende zeggen: "Ik vind het raar dat je de oefening niet wilt doen, daarnet vond je het nog zo'n leuk idee! Je doet een beetje lastig. We gaan het toch doen." Op deze manier zou ik haar alsnog kunnen dwingen de oefening te doen. Echter zou ik dan COMPLEET mijn doel voorbij schieten als coach. Ik zou met deze twee zinnen namelijk een heleboel fouten maken.

 

Ten eerste zou ik de oefening af gaan dwingen. Ik krijg alleen al kippenvel bij het opschrijven van deze woorden! Waarom zou je een kind iets af willen dwingen alleen maar omdat jij dat persé wil? Zo gaat dit kind niets van de oefening leren, raakt het nog gefrustreerder met als gevolg dat het boos en verdrietig naar huis gaat. Bovendien neem ik de mogelijkheid tot communicatie weg. Door iets af te dwingen, geef ik haar niet de ruimte om haar grenzen aan te geven en om te verwoorden waarom zij zo blokkeert. Ik als volwassene heb de verantwoordelijkheid om haar deze ruimte te geven. Kinderen die vaak 'gedwongen' worden, krijgen in hun latere volwassen leven veel meer moeite met het aangeven van hun grenzen. 

 

Ten tweede geef ik haar een stempel: 'je doet lastig'. Ik geef haar direct een label, zonder dat er nog enige discussie of verdediging mogelijk is. Ze krijgt het label lastig, ofwel vervelend, en zal naar huis gaan met het gevoel dat ze niet goed genoeg is. Ieder kind wil lief, leuk en aardig gevonden worden, ook al laten ze dit misschien niet zien met hun gedrag. Als een kind ongewenst gedrag vertoont, probeert jouw kind iets te compenseren of te vertellen. Iets waar het zelf nog geen woorden aan kan geven. Dit ongewenste gedrag een label geven, heeft dus helemaal geen zin: het kind krijgt negatieve bevestiging. "Zie je wel, ik ben echt lastig. Ik ga nooit meer luisteren." En zo werk je ongewenst gedrag meer in de hand.  

 

En als laatste: ik stop met luisteren en begin met oordelen. Dit kind voelt zich niet gehoord. In plaats van nieuwsgierig te zijn en te proberen er achter te komen waar de weerstand bij dit meisje vandaan komt, oordeel ik over haar gemoedstoestand, ZONDER verdere informatie. Ik heb het recht niet om haar op deze manier te bevooroordelen, zonder dat ik mijn werk doe als coach. Durf verder te kijken en te luisteren dat dat wat je als eerste aangeboden krijgt. Er zit namelijk ALTIJD meer achter. 

 

Wat heb ik dan wel gedaan? Ik heb dit meisje ruimte gegeven. Ik heb het paard vastgezet aan het hek en ben samen met haar gaan zitten. We hebben samen even de frustratie en weerstand weggezucht en een ademhalingsoefening gedaan. Toen kwam er weer ruimte voor een gesprek, in rust. Zonder druk. Door open en nieuwsgierige vragen te stellen en haar de ruimte te geven deze op haar eigen manier te beantwoorden, kwamen we al snel tot de kern. "Maar weet je, ik ben gewoon zo bang dat het fout gaat! Dat ik het helemaal niet kan!" floepte ze er plotseling uit. Aha! "Vind je het fijn als we de oefening samen doen?" Vroeg ik haar. Ze knikte. Ik haalde een tweede halstertouw. Samen hebben we nu het paard vast. Al pratend, stapje voor stapje, kletste we onszelf een weg door het parcour heen. Na de oefening vroeg ik haar hoe ze het zelf vond gaan. "Goed" zei ze voorzichtig. "Mag ik het nu een beetje alleen proberen? Maar blijf je dan wel in de buurt?" 

 

Een week later kwam dit meisje weer samen met Verdi werken. Ze zet direct zelf een mooie route uit in de bak en wil het gelijk zelf proberen. "Ik heb het geoefend, dus ik denk dat ik het wel kan!" In opperste concentratie legt ze dit keer meteen in haar eentje, samen met Verdi het parcour af. Stralend slaat ze haar armen om het voorbeen van Verdi heen. "Ik kan het wel!" 

 

 

Liefs, Anouk 

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Anoniem (dinsdag, 26 maart 2019 18:07)

    Beste Anouk,

    Wat lees ik toch graag jouw blogs over het coachen. Echter zou ik je graag wat opbouwende kritiek mee willen geven, zodat het lezen voor iedereen een stuk makkelijker wordt. Mijn tip aan jou is om je blogs in het vervolg te laten lezen aan iemand die goed is in het ontdekken van spelling- en grammaticafouten. Ik begrijp zelf als geen ander hoe lastig het is om die fouten op te sporen als je veel aan het schrijven bent, dus dit is wat ik je wilde meegeven. Verder kijk ik weer uit naar een volgende blog of vlog. Heel insprirerend altijd! Succes

  • #2

    Trudy Gorter (woensdag, 27 maart 2019 21:11)

    Mooi! Dank je wel !